Veluwe Randmeer Mediagroep

Tot 60 uur per week is Willem Massier aan het werk voor anderen, voornamelijk voor de wijken Oldenbarneveld en De Lors: “Ons doel is sociale cohesie creëren, zodat iedereen hier in de buurt een sociaal netwerk heeft.” In Bronveld vertelt Massier waarom hij zo gedreven is. 

Jeugd

Willem groeide op in Hoogeveen en werd op zijn twintigste onderwijzer in Rotterdam-Hoogvliet. “Een moeilijke buurt, ik ben daar zelfs nog eens achterna gezeten door een ouder, ik was jong en rende voor hem uit door het schoolgebouw.” Tegelijkertijd voelde hij zich er thuis. “Ik heb wel eens tot half zes in de ochtend bij een gezin thuisgezeten. Alleen maar films gekeken van Feyenoord. Het is daar echt een volkswijk, waar je alles samendoet.”

Hij werd onderwijzer voor zijn ouders. Eigenlijk wilde hij iets met techniek doen of naar de sociaal academie. “Mijn vader wilde mij absoluut niet naar die academie hebben. Het was een lieve, maar eenvoudige fabrieksarbeider, die ook niet goed kon lezen. Hij associeerde ‘sociaal’ met de socialisten, waar hij toen fel op tegen was. Het werd daarom de pedagogische opleiding.”

Armoede en buitengesloten worden

“Ik heb thuis armoede gekend. We zijn niets te kort gekomen, maar tot mijn twaalfde kreeg ik nooit nieuwe gekochte kleding en er was geen warm stromend water.” Zijn moeder vulde met verschillende baantjes het inkomen aan en hield het gezin financieel overeind.

“Zij was de verschilmaker bij ons thuis.”

Een herinnering bleef hem altijd bij. “De zoon van de notaris was jarig en gaf een feestje voor de hele klas. Een vriendje en ik hadden een rolletje snoep van mijn moeder gekregen als cadeautje. Daar aangekomen, bleken wij beide niet welkom te zijn. We waren ‘anders’.” Dat gevoel van buitensluiting werd later zijn drijfveer. “Dat buitengesloten voelen, er niet bij horen is wel de drijfveer om er nu voor te zorgen dat er voor iedereen een plek is.” Het rolletje snoep aten ze samen alsnog op.

Pijnlijke episode

In 1980 verhuisde Willem naar Barneveld om daar als onderwijzer te werken. Niet alleen op school maar ook met zijn vrouw kwam het begin jaren negentig tot botsingen, die uiteindelijk resulteerden in zowel zelf genomen ontslag als een scheiding. "Vooral die scheiding heeft diepe sporen achter gelaten. Ik vond een andere liefde, terwijl ik was getrouwd en besloot mijn gezin te verlaten. Wat een verdriet en pijn heb ik daarmee veroorzaakt." 

Later adviseerde hij anderen juist om alles te doen om een relatie te redden. "Gedane zaken nemen geen keer. Maar dit was zonder twijfel een heel zwarte bladzijde in mijn leven."

Wij hadden het beste systeem

“In 1990 begon ik een bedrijf in de IT. Van docent naar de techniek, waar nog steeds mijn interesse lag.” Met maximaal 20 medewerkers, inclusief stagiairs, zegt Massier bescheiden dat het nog steeds een ‘bedrijfje’ was. “Maar”, zegt hij minder bescheiden: “Met het CRM-systeem Covide wat we ontwikkeld hadden, hadden we echt het beste in handen wat er maar was op de markt. Sterker nog: Er is nu nog geen systeem wat kan wat wij al konden. Alles, maar dan ook alles van je bedrijfsstromen en informatie was erin verwerkt en met elkaar verbonden.”

Wat betekenen voor mijn eigen wijk

“Ik heb het goed gehad met mijn bedrijf. Ik was en ben nog steeds een gedreven mens, maar toen ik 61 was, ben ik gestopt met investeren in mijn bedrijf. Karin, mijn tweede vrouw, stopte met werken in 2017 bij het bedrijf. Het was een goed moment om te kijken of ik wat kon betekenen voor de wijk waar ik woon. Het betaalde werk bouwde ik aan de andere kant langzaam af.” Het viel samen met de veranderingen die in de wijk hadden plaatsgevonden. In 1996 werd de wijk Oldenbarneveld gerenoveerd. “Het is net als De Lors en Valkhof een heel on-Barneveldse wijk. Barneveld is een rijk dorp, maar deze wijk bestond voor 99 procent uit sociale huurwoningen. Er is heel veel gesloopt, mensen moesten tijdelijk weg uit hun huis en lang niet iedereen is teruggekomen. De (huur)prijzen waren hoger, slechts 66 procent is nu sociale huurwoning. De hele samenhang in de wijk was verdwenen.”

"Armoede is een veelkoppig monster. Als je erop inzoomt, dan is het een web van eenzaamheid"

Armoede veelkoppig monster

Een buurthuis in de oude kleuterschool moest de sociale cohesie weer terugbrengen in de wijk. De belangstelling liep snel terug en het jongerenwerk verdween ook. Dat werd niks. Er werd nog een andere stichting opgericht, ook die hield op met bestaand. Kortom: er was niets meer in de wijk. Willem: “En dan te bedenken dat hier eenzaamheid en (stille) armoede een grote rol speelt. Armoede is een veelkoppig monster. Als je erop inzoomt, dan is het een web van eenzaamheid, schaamte, schulden, gezondheidsproblemen en generatieproblemen, soms gepaard met migratiekenmerken.” Massier vervolgt: “25 procent van de bewoners hier is ouders dan 65 jaar en 45 procent kent een migratieachtergrond. Het zijn redenen om geïsoleerd te raken.”

Rijke Barnevelders wakker schudden

“In 2021 las ik dat de armoede bewust in stand wordt gehouden in Nederland. Dat besef werd alleen maar groter toen ik me erin ging verdiepen. Ik wilde de rijke Barnevelders wakker schudden. Armoede ligt me aan het hart, omdat ik weet wat het is. Ik heb me daarom ook actief ingezet om Barneveld te laten zien hoe goed ‘iedereen’ het heeft en dat met een kleine inspanning je andere mensen kunt helpen. Met StaB (Samen Tegen Armoede Barneveld) wilden we verbinding maken met alle instanties die er in Barneveld zijn om mensen te helpen. We hebben in Barneveld de gemeente die actief bezig is mensen met een lager inkomen te helpen met bijvoorbeeld een betaalbare zorgverzekering. Maar er is zoveel meer binnen onze gemeente. We hebben gewerkt aan een dossier armoede. Daardoor zijn er nog meer initiatieven ontstaan, zoals het Buurtdiner in buurthuis Bronveld. Recent is RiseUp Barneveld van start gegaan. Een prachtig initiatief om gezinnen in armoede te helpen door middel van een buddysysteem.”

Groot verdriet

“Ik was niet meer aan het werk en kon daardoor al mijn tijd en energie steken in armoedebestrijding. Er zijn zoveel loketten waar mensen terecht kunnen, maar als ze die niet weten te vinden (om wat voor reden dan ook), dan blijft een grote groep mensen in armoede leven.” In 2023 komt Massier zijn leven plots zelf tot stilstand. Zijn vrouw blijkt ernstig ziek. Willem legt al zijn vrijwilligerswerk neer: “Karin heeft me altijd overal in gesteund. Een fantastische vrouw. Als je dan hoort dat je vrouw niet meer beter wordt, je niet weet hoe lang je nog samen hebt, dan pak je alle tijd die je samen nog mag hebben”. Emotioneel vervolgt Willem: “We hebben echt hele mooie maanden samen gehad. We zijn nog op vakantie geweest en gingen vaak weg, zolang het kon. Ze was erbij toen ik mijn koninklijke onderscheiding kreeg. Heel fijn dat we dat samen mee mochten maken. Nu iets meer dan een jaar geleden is ze overleden en ik mis haar iedere dag vreselijk.”

Buurthuis Bronveld

Het hoofdstuk armoede is nog lang niet afgesloten voor Willem Massier. Al vrij snel ging hij weer aan het werk in Bronveld. Die sociale cohesie en het bereiken van mensen in eenzaamheid en/of armoede is zijn dagelijkse doel. “Iedereen is hier welkom. Van 9.00 -17.00 uur staan de deuren open. We hebben een gezellige huiskamer en het eerste bakje koffie is altijd gratis. Afgelopen week hadden we een recordaantal bezoekers tijdens de wekelijkse lunch. Voor €2.50 krijg je echt een hele uitgebreide lunch, heb je een Voedselbank-pas, dan mag je gratis mee lunchen. Je hoopt door laagdrempelig bezig te zijn, dat mensen makkelijk binnenkomen. Er ontstaan mooie gesprekken, de kring van mensen die elkaar kennen wordt groter, daarmee ook ieders sociale netwerk. Dan kom je uit je cocon en kom je in een bubbel met gelijkgezinden en met mensen die je verder kunnen helpen.”

Bronveld | © Sierou de Vries