Mijn eerste reactie was aarzeling: is dit niet wat primitief, lomp, mensonwaardig? Maar ik wilde me er niet zomaar vanaf maken. Na zoekwerk op internet kwam ik er tot mijn grote verrassing achter dat niet ver van hier, verscholen in de bossen achter Mulligen, er zo’n vestiging was. Ik belde met de manager en legde uit dat ik graag eens kennis wilde maken in het kader van nieuwsgaring voor onze vredige, niet-agressieve lokale bevolking. ‘Waarom kom je niet een sessie meemaken?’ was de uitnoding. Blij hapte ik toe en we spraken af. Wat nu volgt is een korte impressie. Vooraf kreeg ik, samen met nog twee andere cursisten, een overall aan, handschoenen en gezichtsbescherming.

Eenmaal in de ruimte, vol met allerlei afgekeurd en onbruikbaar materiaal, sloot de deur achter ons. We stelden ons aan elkaar voor: Rob van der Veer, een ambtenaar sociale zaken, Karel Oudheusden, huisarts. *) De zoemer ging als teken dat we konden beginnen. Rob liep onmiddellijk naar een paar scheve paspoppen en begin ze in het gezicht te slaan; Karel stond voor een beschadigde spiegel, keek er een poosje in, en sloeg het ding met een rotklap aan diggelen. Ik aarzelde, agressieloos als ik meestal ben. Maar ja, wie a zegt, dus pakte ik een melkkannetje zonder oor en smeet het op de grond. ‘Je hebt maar twintig minuten!’ riep Karel, dus ik moest aan de slag. Nog meer aardewerk dan maar, daarna een doos met kromme chinese eetstokjes: geen eer aan te behalen, bamboe krijg je niet klein. Dan maar die krakkemikkige rookstoel. Merkwaardig: ik kreeg de smaak te pakken.

Tijdens onze razernij klonk weer de zoemer; Rob gaf nog een laatste trap tegen een retro-biedermeijer wandmeubeltje, toen lieten we alles uit de handen vallen. Ik kon amper op m’n benen staan, maar Karel ondersteunde me en mompelde ‘ik adviseer je om morgen nog even langs je huisarts te gaan’. We wankelden naar buiten, waar we amechtig neerzegen op een paar oude stoelen, van de wereld, uitgeteld. Een werkploeg kwam om de ruimte schoon te vegen, en weer te vullen met in containers klaarstaand nieuw afbraakmateriaal voor de volgende shift. Met een schok zag ik uit een van de containers de resten steken van een krukje dat ik meten herkende: ooit stond dat in onze keuken; ik zie nog mijn moeder erop zitten aardappels schillen; op de rand stond vaag ‘deze zijde boven’, dat had ik er ooit met een viltstift opgeschreven. Dit kon ik niet laten gebeuren!

Maar toen ik het uit de rommel wilde trekken kwam de manager naar me toe en zei dat dat tegen de regels was. ‘Wij moeten zelf voor dit materiaal betalen’ was zijn verweer. Ik bood hem vijf euro, waarop hij me aankeek en zei: ‘Ik zie hoe je eraan toe bent, neem maar mee, maar vertel het niet verder’. Ik had nog wel wat vragen, zoals: ‘Waarom zie ik hier geen vrouwelijke cursisten?’ Hij kuchte en zei: ‘Drie redenen; omdat mannen zich dan altijd gaan inhouden en de therapie dus niet het beoogde effect heeft, daarnaast uit bescherming tegen de vrouwen zelf, vandaar ook de camera’s (die waren me niet opgevallen), maar de belangrijkste: vrouwen gaan anders met hun agressie om, subtieler, eleganter. En omgekeerd zijn mannen daar ook niet welkom bij’. Ik vroeg hem hoe ik het had gedaan. ‘Och, als specialist zag ik natuurlijk meteen dat je te weinig gestressed was, je moet veel meer tegenslag te verwerken hebben voordat deze therapie voor jou geschikt wordt’. Ik bedankte hem en ging toch wel blij naar huis. Buiten stond weer een nieuwe rij, allemaal ambulancepersoneel.

*) vanwege privacy zijn dit niet hun echte namen.

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)