advertentie
De droom werd gevoed uit boosheid en angst na de uitslag van de vorige verkiezingen, waar Nederland een zwaai naar rechts had gemaakt. Van Zomeren: “Ik was verbaasd over de negativiteit over ‘buitenlanders’, het stigma dat zomaar op mensen wordt geplakt. Ik wilde het tegengeluid laten horen: mensen welkom laten voelen. En dat is gelukt!”
Van stad naar dorp
Vanuit Scheveningen kwam Eunice naar Barneveld voor haar grote liefde Jan. “Ik was het strand gewend en een bruisend stadsleven. Wat had ik in Barneveld te zoeken? Ik wilde niets liever dan bij Jan wonen, maar was ook huiverig voor het dorpse", vertelt ze. "Toen ontdekte ik het Schaffelaar Theater in Barneveld. Ik dacht: Dit is dus ook Barneveld! Hier vind ik mijn plek wel.”
In het dagelijks leven is ze directeur bij de christelijke vereniging van zorgaanbieders, Reliëf. Daarnaast bekleedt Eunice verschillende nevenfuncties. “Ik heb gewoon heel veel energie en krijg energie van mensen om mij heen. Nu zouden ze het misschien wel ADHD noemen, maar ik voel me goed bij al die verschillende functies.”
Grote lieve engel
Haar link met De Eshof in Hoevelaken lijkt onlogisch met zoveel kerken in Barneveld. “Ik was zoekende", legt Van Zomeren uit. "Jan liet een oud filmpje zien van De Eshof en we zagen daar Ellie Boot als predikant voor gaan. Ellie is een grote lieve engel en is iemand die de waarheid niet wil claimen. Dat sprak me enorm aan. Jan was een keer eerder in De Eshof geweest en had dat als positief ervaren, dus zijn we samen naar Hoevelaken gegaan. .”
Geboren in een Reformatorisch nest, waar de claim op de waarheid van de Bijbel groot was, wilde Eunice weten hoe het nu allemaal echt zit. Haar studie aan de Theologische Universiteit van Utrecht is daar een logisch gevolg van. Met de kennis van die studie gaat ze inmiddels zelf ook voor in de Eshof. “Ik hou heel erg van het orgel, de ingetogen sfeer en stijl van de Eshof. Ik hou sowieso enorm van kerken, maar De Eshof gebruikt ook nog de oude poëtische woorden en liturgie. Ik geniet daar enorm van. Ik heb mijn plek in De Eshof wel gevonden!”
Hebben we niet meer te bieden?
Binnen De Eshof waren al eerder gesprekken gevoerd over de vraag wat de kerk méér kan zijn dan alleen kerk. De kerkenraad was van oorsprong vooral intern gericht, met aandacht voor beleidsstukken, financiële verantwoording en het besturen en regelen van zaken.
"Ik dacht: hebben we dan echt niets meer te bieden aan de mensen om ons heen? Ik wilde kijken hoe we als Eshof meer open kunnen zijn."
"Het is niet echt een aansprekend gebouw, waar de ingang verstopt zit", vervolgt ze. "Het stoorde mij dat je alleen bij ‘actie kerkbalans’ een spandoek aan de buitenmuur ziet hangen, met de vraag of je geld wil geven. Is dat dan ons visitekaartje?"
Tegelijkertijd werd ook bekend dat er een AZC in Hoevelaken zou komen en de protesten tegen het AZC kwamen op gang. "We spraken over de asielzoekers, of we wat voor hen moesten zouden kunnen betekenen. Maar dat AZC is er voorlopig nog niet.”
Werken aan droom
Met de droom die Eunice had viel alles op zijn plek: “Dit ging me lukken. Hiermee laten we zien dat we een open Eshof zijn en we laten een positief tegengeluid horen. Ik wilde dit samen met een kleine groep mensen organiseren. Geen eindeloze vergaderingen en overleggen, maar gewoon aan de slag. Ik benaderede, inmiddels zo’n twee en een half jaar geleden, vrienden binnen de Eshof en we raadpleegden een Eshoffer met kennis over vluchtelingen en cultuurbarrières. Met, Lieske, Els en Harmen zijn we een gouden team.”
Met de do’s en dont’s en alle tips over cultuurverschillen gingen ze aan de slag met ‘Welkom Rondom de Tafels’. Er werd hen gewaarschuwd voor de gewoonte om altijd ‘ja’ te zeggen, omdat ‘nee’ onbeleefd is. En het advies was om te starten via persoonlijke relaties en het ons kent ons netwerk. Geen geschreven uitnodigingen, omdat men de taal niet altijd machtig is, maar herhaling door contact en aanbieden om de mensen op te halen om de drempel te verlagen.
"We nodigden 50 ‘nieuwe Hoevelakers’ uit om te komen eten in De Eshof. Een gezellig samen zijn met muziek en gesprekken. Maar vooral een warm ‘welkom’ voor deze mensen. We werden gewaarschuwd dat misschien niet eens de helft zou komen opdagen. Het was zo ontzettend spannend of er mensen kwamen en of het überhaupt een succes zou worden!”
Net uit het AZC
De organisatoren waren enorm verbaasd dat er ook daadwerkelijk 50 genodigden in de zaal zaten. De Eshof had eten geregeld, rekening houdend met alle dieet- en geloofswensen.
Eunice: “De gasten namen tot onze verrassing zelf ook eten mee! Het was allemaal precies zoals ik het zag in mijn droom: Een Eshofzaal vol met gezellig met gedekte tafels, kaarsen die brandden, kinderen aan het spelen, mensen die muziek aan het maken waren en samen aan het lachen waren en aan het praten. Statushouders, mensen net uit het AZC, Turken, Marokkanen, Armeniërs, Syriërs, mensen uit Iraq en Iran, mensen van De Eshof. Alles zat door elkaar."
"Ik keek rond en dacht; ‘Wat zal God een plezier hebben’.
De warmte raakte haar. "De avond verliep gezellig en natuurlijk, iedereen was ook met elkaar in gesprek. Als je dan een dame uit Armenië ziet, die geen woord Nederlands, Duits of Engels spreekt, maar zoveel dankbaarheid en liefde weet over te brengen, dan weet je: dit is goed”, zegt ze. “Na afloop hebben we als organisatie nog wel even na zitten praten met z’n allen; Wat was er nu eigenlijk allemaal gebeurd deze avond! Wat was het ontzettend gaaf!”
Eten verbindt
De kracht van het succes zit volgens Eunice in het samen eten: “Het samen eten verbindt. Je hebt ook iets om over te praten. Daarnaast konden wij ook laten zien dat we wel een gastvrij land zijn. Zo praat je automatisch over cultuurverschillen en spontaan kwamen ook de schrijnende en kwetsbare verhalen op tafel.”
“Het is wederkerig geworden”, zegt Eunice. “Bij de volgende ‘Welkom Rondom de Tafels’ namen onze gasten zelf eten mee. Zo konden zij vertellen over hun traditionele eten en gerechten die ze gemaakt hadden. Het gevolg was dat we heel veel eten over hadden! Maar het was tegelijkertijd zo’n compliment dat iedereen terug wilde komen en wat terug wilde doen!”
We willen iets terug doen
Een van de Turkse deelnemers zei: “We zijn niet alleen, dat hebben jullie ons laten voelen.” Daarmee doelde de man op het samen zijn met alle Hoevelakers. Als dank wilde de Moslimgemeenschap wat terug doen voor De Eshof; samen deelnemen aan de Iftar (maaltijd tijdens Ramadan, na zonsondergang. Red.).
Van Zomeren: ”Dat wilden ze dan voor hen en ons organiseren in De Eshof. Daarmee maakten we wel een hele grote stap over onze eigen religie heen. Dit moest binnen de kerkenraad besproken worden. Past het ons om binnen de muren van een Protestantse Kerk een traditionele Moslim-maaltijd te organiseren? Het ging niet alleen om de maaltijd zelf, maar er horen ook allerlei gebruiken bij. Levert dit weerstand op?"
Er werd afgesproken dat het mogelijk moest zijn. Daarom vond de oproep voor het traditionele gebed voor de iftar binnen plaats in plaats van buiten. Ook werden er twee gebedsruimten ingericht, zodat mannen en vrouwen apart konden bidden. Vlak voor de maaltijd kreeg iedereen de ruimte om in stilte, passend bij zijn of haar eigen geloof, een gebed te doen.
Het werd het grootste cadeau wat Eunice zich maar kon wensen: “Ik stond ontroerd en vol kippenvel in De Eshof. Al die geloven kunnen theologisch en politiek niet samen, maar het kan dus wel binnen de muren van De Eshof!”
Het vervolg
Welkom Rondom de Tafels is inmiddels al een paar keer georganiseerd. Een volgende editie staat ook al min of meer op de planning, al wordt nog gekeken naar een passend moment. Daarbij speelt mee dat de organisatie opnieuw is uitgenodigd voor de iftar in februari. Het initiatief blijft hoe dan ook doorgaan, omdat het volgens de betrokkenen zorgt voor veel liefde, blijdschap en warmte bij iedereen die meedoet.
“Ik hoop dat wij met ‘Welkom Rondom de Tafels’ een soort bedding hebben gecreëerd waarop we kunnen terugvallen", zegt Eunice. "Dat we elkaar niet uit laten spelen wanneer er en AZC komt of dat wanneer het spannender wordt in Nederland qua polarisatie. Gewoon elkaar als mens blijven zien, daarin zit het geheim.”
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar de redacties: redactie@vrmg.nl of bel:
Redactie Nijkerk 0341-798298 | Redactie Nunspeet 0341-258133
