advertentie
Als klein meisje is Reinolda heel nieuwsgierig en gevoelig. “Ik wilde altijd al weten wat er achter de voordeur gebeurt bij mensen. Als we met de auto langs huizen reden vond ik het heel fascinerend dat achter al die deuren, mensen wonen met allemaal een eigen verhaal.”
Omarmen
Reinolda is als klein meisje al heel gevoelig, wat niet altijd makkelijk is, maar ze weet in het ouder worden die eigenschap te omarmen en komt erachter, dat ze zich makkelijk kan verplaatsen in iemand anders situatie. Iets wat haar ook blij maakt.
De nieuwsgierigheid en open, lieve houding van Reinolda zorgt ervoor dat ze haar werk met haar hart kan uitvoeren. “Mensen vertellen mij heel snel hun hele levensverhaal en nemen mij in vertrouwen. Dat blijf ik heel bijzonder vinden.”
Alles op één dag
Elf jaar geleden valt de krant op de mat, met een advertentie erin. “Ze zochten een trouwambtenaar in de gemeente Nunspeet, dus ik besloot te solliciteren Het voelt als een perfecte match. “Mijn naam stond er nog net niet boven”, lacht ze. Ze wordt aangenomen en wordt daarnaast ook zelfstandig trouwambtenaar.
En dan gaat haar telefoon.
“Hendrik van Olst is uitvaartondernemer en belde mij op.” Reinolda en Hendrik kennen elkaar van vroeger, toen ze samen tennisten. “Hij zei dat hij af en toe een spreker nodig heeft en vroeg of ik dat wilde doen.” Reinolda wil er rustig over nadenken. Maar op de dag dat ze haar eerste bruiloft begeleidt, belt Hendrik opnieuw. “Ik heb een uitvaart staan en een spreker nodig, dus wil jij dat doen?”
Die dag, in mei 2016, verandert alles. Reinolda begint tegelijk als trouwambtenaar én als spreker op uitvaarten.
Witte wijn en een tosti
Nieuwsgierig staat Reinolda in de lift in Amsterdam. “Ping!” De deuren gaan open en Reinolda stapt uit op de zestiende etage. Het gesprek met de redacteur die haar benaderde volgt. “Dat gesprek was echt heel erg leuk.” Het geeft haar het inzicht dat er veel verhaal in haar zit. “Ik heb wel eens gekscherend gezegd dat ik een boek kan schrijven over wat ik allemaal meemaak tijdens mijn werk, maar ga ik dit echt doen?”
Na het gesprek met de redacteur, gaat ze weer naar beneden. In het restaurant bestelt ze een tosti en een glas witte wijn. “En toen dacht ik: ‘ach ja, wie weet moet ik het toch maar eens gaan doen’, en een paar uur later heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga een verhalenbundel schrijven over dat wat ik meemaak in mijn werk in de uitvaarten”
Eenmaal thuis, gaat ze achter haar bureau zitten. Daar schrijft ze op post-its, uitvaarten die haar bij zijn gebleven en situaties die heel bijzonder waren, waarna ze die op de muur plakt.
Verhalenbundel
Verhalen zijn er genoeg en al snel hangt de hele muur vol. Door haar werk, heeft Reinolda veel geleerd. “Ik heb zoveel meegemaakt en heb alle lagen van de bevolking, relatietypen en soorten mensen gezien en leren kennen, ik mocht overal dichtbij komen.”
“Het is voor mij altijd heel duidelijk geweest dat als de intentie goed is, wie ben ik dan om er iets van te vinden?” Daarmee spreekt ze een boodschap uit naar andere mensen: “Er is zoveel meer in de wereld dan we aan de buitenkant zien.”
De essentie bewaren
De verhalen komen in rap tempo op papier te staan, maar het proces is best lastig. “Iedereen moet anoniem blijven en het mag niet herleidbaar zijn.” Dat zorgt voor een uitdaging: “De kleine details moeten soms achterwegen blijven, terwijl daar vaak de essentie in zit. Het is nu dus mijn taak om de verhalen zo te herschrijven, terwijl de essentie niet weg mag vallen”, zegt Reinolda.
“Het werk als spreker doe ik met mijn hart. Het allerbelangrijkste vind ik dat iedereen die aanwezig is in de zaal, comfortabel kan luisteren naar de toespraak”, vertelt Reinolda. Om dat te kunnen doen, moet ze diep gaan: “Dat is de enige manier om mijn werk goed te doen, dan vang ik emotie en rouw op en mag ik woorden geven aan gevoelens die bijna niet te verwoorden zijn.”
Als gevoelig persoon, weet Reinolda dat ook weer los te laten zodra de uitvaart gedaan is. “Ik moet die rouw dan weer loslaten, het is uiteindelijk niet mijn eigen verdriet. Maar ik ben wel zo dichtbij geweest dat de pijn en het verdriet ook bij mij voelbaar is. Dat acclimatiseren kost wat tijd. De ene keer meer dan de andere keer.”
Tijd voor nemen
Over het algemeen gaat haar dat goed af, vindt Reinolda. Maar het komt ook wel eens voor dat een uitvaart meer impact op haar heeft. “Als er schrijnende gevallen of jonge mensen zijn, is dat echt heel erg verdrietig en heb ik soms meer moeite met het loslaten en dat is oké. Daar geef ik mijzelf de tijd voor.”
Daarbij drukt de spreekster op het hart: “Elk verlies en elke uitvaart is verdrietig en doet mij wat. Ik heb een keer in een week tijd twee uitvaarten gehad: een man van 47 die verongelukt was en een man van 108. En tuurlijk is het een andere sfeer en een andere lading als een man van 47 komt te overlijden, met twee meisjes van 10 en 11 naast de kist, dan een man van 108 met acht kinderen van 65 plus. Maar beide zijn vader van kinderen, beide gaan gemist worden, dat staat. Dat mag nooit vergeten worden.”
Tien maanden na het eerste bezoek aan de uitgeverij, stapt Reinolda weer het grote gebouw in Amsterdam binnen. Dit keer stapt ze met een glimlach, lichte spanning maar met vooral veel zin, de lift in. Zelfverzekerd drukt ze de knop van de zestiende etage in. Haar boek komt er echt: “De contracten zijn officieel getekend, heel bizar!”
Haar levenswerk, de verhalen, de liefde en de bijzondere, mooie en opmerkelijke momenten vertaalt Reinolda nu in een boek. Iets dat ze nog niet helemaal kan beseffen: “Ik vind het zo ontzettend leuk dat ik de lezer mag meenemen in alles dat ik meemaak en doe!”
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar de redacties: redactie@vrmg.nl of bel:
Redactie Nijkerk 0341-798298 | Redactie Nunspeet 0341-258133
