Veluwe Randmeer Mediagroep

Er liggen tijdschriften die niemand echt leest. De schaar tikt ritmisch tegen een kam. Iemand niest. Iemand anders zegt dat "het weer" "typisch Nederlands" is. Ik zat daar dus ook heel toevallig te wachten. Tegenover mij stond een rij stoelen langs de muur. Vier bezet, één leeg. En dat lege stoeltje viel eigenlijk meer op dan de mensen die erop zaten.

Naast dat stoeltje zat een oudere man. Keurig jasje, handen gevouwen op zijn wandelstok. Hij keek af en toe naar de deur, alsof hij iemand verwachtte. De kapper riep een naam, niemand reageerde. Hij keek op zijn lijstje. "Jan?" De oudere man tegenover me glimlachte een beetje. "Die komt niet meer," zei hij rustig.De kapper keek even op. "Hoe bedoelt u?" De man tikte zachtjes met zijn hand op het lege stoeltje naast hem. "Dat was zijn plek."

Niemand zei iets. Zelfs de schaar stopte even met knippen. "Wij kwamen hier al dertig jaar samen," vervolgde de man. "Elke maandagochtend. Eerst knippen, daarna koffie aan de overkant." Hij keek weer naar de deur. Gewoon even. Uit gewoonte waarschijnlijk. Toen haalde hij zijn schouders op en glimlachte opnieuw.

"Maar ja," zei hij. "Vandaag drink ik die koffie maar voor twee." De kapper knikte langzaam en riep de volgende naam. En terwijl de schaar weer begon te tikken en de tijdschriften weer werden omgeslagen, bleef dat ene stoeltje daar staan. Leeg.

Soms zegt een lege plek meer over het leven dan een volle kamer.