Céline moet altijd een stapje harder lopen dan anderen. Ze leeft gestructureerd en heel georganiseerd en praat zonder filter. Maar Céline doet ook alles waar ze zin in heeft en wat ze leuk vindt om te doen. En dat geldt andersom ook zo.

In 1968 verhuist het gezin Jumelet naar Hoevelaken. Céline heeft warme herinneringen aan haar jeugd, samen met haar zus; “Mijn ouders waren gewoon ouders”, zegt ze lachend. “Maar we mochten altijd heel erg veel.”  

Céline is geen type van stilzitten en legt zich al helemaal niet neer bij haar situatie. Ze sport intensief, zit op verschillende sportverenigingen en loopt veel hard. “Een rondje Koedijkerwerg is 7,5 kilometer, dat deed ik op mijn gemak.”  

Nu doet Céline het wat rustiger aan en kun je haar veel op de fiets vinden of wandelend. Vaak met haar fotocamera bij de hand.

Céline had al eerder haar EHBO-diploma gehaald, maar besloot in 2000 er weer voor te gaan. “Ik zat toen op volleybal en dacht; als er dan wat gebeurt, dan kan ik assisteren. Dan hoef ik niet toe te kijken, maar kan ik helpen.”  

Het ging haar makkelijk af, boven de (oude) brandweerkazerne aan de Meerveldlaan in Hoevelaken volgde zij haar theorielessen. Er was in al die jaren niet heel veel veranderd, dus het diploma was zo binnen. Ze sloot zich aan bij de EHBO Hoevelaken. 

Al snel kregen ze de vraag om als EHBO’er te werken bij Dierenpark Amersfoort op tweede paasdag, tweede pinksterdag en Hemelvaart. Dat zijn drukke dagen. 

“Als dank kregen we dan twee vrijkaartjes voor de dierentuin per dag. Dan had ik mooi zes kaartjes binnen.” 

Aan Dierenpark Amersfoort bewaart ze de mooiste herinneringen: "Het is een bijzondere plek om te werken. We lopen onze rondes en zien daardoor ook veel van de dierentuin. Je komt allerlei mensen tegen, ook collega’s die er een dagje uit zijn. Dat maakt het extra leuk. De mensen zijn allemaal aardig."

“Het gekste wat ik heb meegemaakt, is dat ik een hondje moest verbinden.” Celine laat met haar handen zien hoe je een stompverband aanlegt. Ze wikkelt haar ene hand om de vingers van haar andere hand.

“Nicky, zo heette het hondje, kon daarna weer lopen. Het had iets tussen de kussentjes van zijn pootje,” vertelt ze. “Later kreeg ik nog een e-mail van de dierentuin dat ik goed had gehandeld en dat de dierenarts tevreden was met hoe ik het hondje had geholpen.”

Door het afnemen van vrijwilligers kon EHBO Hoevelaken geen op zichzelf staande stichting meer blijven. Een aantal jaar geleden is het daarom samengegaan met EHBO Zwartebroek.  

Het gevolg is dat de vrijwilligers uit Hoevelaken, zo’n zes stuks, bijna niet meer actief zijn in hun eigen dorp. “Nu worden vrijwilligers uit Voorthuizen ingezet in Hoevelaken. Dat is wel heel erg jammer.” 

 Ze doet nog wel hele leuke dingen, zo moest ze onlangs naar Terschuur om te helpen bij een sportdag. “Dat was echt heel erg gezellig en leuk met al die kinderen! Maar ik mis de activiteiten in Hoevelaken wel. Gelukkig zijn we nog actief bij de Avondvierdaagse.”

Ze vindt de vraag waarom ze dit vrijwilligerswerk doet eigenlijk vreemd. “Waarom niet?”, is haar antwoord. “Ik heb dan ook wat te doen, anders zit ik maar alleen thuis.”

Na even nadenken zegt ze: “Ik kan andere mensen geruststellen. Daar zijn we ook voor. Ik weet wat ik moet doen als ik een drukverband moet aanleggen. We kunnen reanimeren. Ik heb mijn diploma en ik kan mensen op deze manier helpen.”

Voor haar is het vanzelfsprekend om zich in te zetten met de kennis die ze heeft. Vrijwilligerswerk is volgens haar wederkerig: ze krijgt er zelf ook veel voor terug. Het sociale aspect is daarbij belangrijk. Zo is ze graag samen met haar EHBO-collega’s.

Tijdens de Dorpsdag, een jaarlijks evenement in Hoevelaken, komt ze veel bekenden tegen. “De ochtend was voor mezelf, maar in de middag vond ik het altijd leuk om mijn rondes te lopen voor de EHBO. Ik ben dan onder de mensen en niet alleen.”

Jumelet wil zich zo lang mogelijk inzetten voor de EHBO. “Het is mooi werk om andere mensen te helpen en rustig met hen te kijken wat er nu aan de hand is.” 

 Vervelen zal ze zich niet snel als het werk nog minder wordt of ophoudt; haar grote hobby is fotograferen en reizen. Op de fiets heeft ze een groot deel van Frankrijk verkend, maar een reisje naar de poolcirkel deed ze ook ‘gewoon’.  

“Ik heb heel Europa wel gezien. Wandelend, fietsend of een andere georganiseerde groepsreis. Ik heb altijd mijn fotocamera mee. Dat is mijn andere grote hobby.”

In januari had Céline haar eerste foto-expositie. “Dat vond ik spannend. Om mijn foto’s op een andere plek te hangen en aan anderen te laten zien. Maar het was een mooie ervaring. Dit is wel wie ik ben: altijd foto’s maken, waar ik ook ben. En dat mogen andere mensen zien.”

Voor de nabije toekomst heeft ze ook een wens: nog een keer naar Noorwegen, naar het Vigeland-museum. “Daar staan buiten veel sprekende en realistische beelden. In de tuin zie je zuilen met beelden, ook van krioelende mensen. Ik ben er in 1988 voor het eerst geweest, maar wil echt nog een keer terug. En zolang ik werk en geld heb, blijf ik reizen”, zegt ze vastbesloten.