advertentie
“Vasthouden!”, klinkt het over het Veluwemeer aan boord van de reddingboot Evert Floor. Schipper Klaas Labots verhoogt de snelheid van de boot naar zestig kilometer per uur. Op het achterdek wappert de KNRM-vlag hard in de wind.
Brochure van de KNRM
Samen met schipper Klaas bemant Gerdien Mulder, opstapper in opleiding, de brug van de boot. Met een gefocuste blik bekijkt ze het navigatiescherm en wijst ze hem op de oneffenheden in het water. De boot mindert vaart en samen beslissen ze wat de beste plek is om een oefening in te zetten. Een scherpe bocht naar links, gevolgd door een scherpe bocht naar rechts. Het water spat hoog op als Klaas zijn stuurmanskunsten inzet tijdens het draaien van een acht. Zelfs in de stromende regen zijn de bemanningsleden van de Evert Floor in hun element op water.
Een huis-aan-huis verspreide brochure van de KNRM trok de aandacht van Gerrie Hup uit Elburg. Ze bekeek de site en filmpjes en besloot naar de open avond te gaan om informatie op te doen. Na een sollicitatieperiode startte ze met de driejarige opleiding Opstapper.
“Een traject waarin praktijktraining op het reddingstation in Elburg wordt gecombineerd met theorie die je met thuisstudie kunt leren. Tijdens de opleiding wordt er veel tijd besteed aan het varen. Vaarbewijs 1 was al in mijn bezit. Ik vind het heerlijk om samen met de kinderen te varen op de Loosdrechtse Plassen. Van eiland naar eiland”, vertelt ze over haar start bij de KNRM.
Rekening houden met oproep
Gerrie rondde de opleiding af en draait al ruim zes jaar mee in het team. Haar pieper staat altijd aan als ze thuis is. “Als ik aan het werk ben in Harderwijk kan ik niet op tijd bij het reddingstation zijn, dan staat mijn pieper uit.” Als er een oproep binnenkomt, is het de bedoeling dat minstens vier teamleden binnen tien minuten met de reddingboot uitvaren. ‘Snel wegwezen! Ik mag weer het water op om mensen te helpen’, is de eerste reactie van Gerrie als haar pieper afgaat. “In de auto laat ik het bericht op mijn pieper voorlezen. Als ik bij het boothuis aankom, ben ik op de hoogte om wat voor soort oproep het gaat. Dan weet ik meteen welke hulp we moeten inzetten.”
Op een warme zomeravond of in het weekend houdt ze er al rekening mee dat ze opgeroepen kan worden. “Ik sorteer al voor. Om vier uur maak ik het eten alvast klaar. Mijn gezin is er al zo aan gewend dat ik oproepbaar ben. Ze zeggen: ‘Mam, we redden het wel.’ Mijn broer woont twee straten verderop en kan ik bellen als het nodig is. Of ik schakel opa en oma in. Meestal ben ik met anderhalf uur wel weer terug van een oproep.”
Haperende motor
Alle oproepen komen binnen bij de Kustwacht. Die leest de coördinaten uit waar de oproep vandaan komt en deelt de prioriteitscategorie in. De Kustwacht bepaalt welk dichtstbijzijnde reddingstation overgaat tot actie. Afgelopen jaar voerden de vrijwilligers van het Elburgse reddingstation 49 reddingsacties uit. Volgens Gerrie zijn ruim tachtig procent van de oproepen motorproblemen.
“Dan hebben ze op het water voor anker gelegen en willen ze ergens naartoe varen om bijvoorbeeld ergens te gaan eten, maar start de motor niet meer.” Haar eerste oproep was ook een boot met motorproblemen, maar één met een extra moeilijkheidsgraad. “Een boot vol jonge jongens, die iets teveel gedronken hadden. Toen we daar aankomen, dacht ik wel even: hoe gaan we dat doen? Natuurlijk kregen we ze allemaal weer veilig aan wal.”
Angstige ogen
Gerrie heeft al ruim 150 oproepen bijgestaan. Vooral de oproepen waar kinderen bij betrokken zijn maken indruk op haar. “Die angstige ogen die me aankijken. Met een blik die alles zegt: help me!” Haar gedachten gaan terug naar de oproep in juli 2022. Een kano-ongeluk op het Veluwemeer. Die middag ontving ze een oproep op haar pieper met de melding: kind te water.
“Die angstige ogen die me aankijken. Met een blik die alles zegt: help me!”
“Ik ben zelf moeder van vier kinderen en zag dat mijn tweeling ongeveer dezelfde leeftijd had als de kinderen in nood. In de auto richting het reddingstation prentte ik mezelf in: ‘mijn kinderen zijn veilig thuis bij opa en oma’. Door de leeftijd kwam het dichtbij. Ik moest het los zien van elkaar. Niet teveel over nadenken en zorgen dat ik snel ter plaatse was. Al snel werd duidelijk dat er meer slachtoffers waren”, vertelt ze over het heftige ongeluk op het water waarbij drie gezinsleden omkwamen.
Bij terugkomst in het boothuis wordt iedere oproep geëvalueerd. Gerrie: “Je bespreekt een oproep uitvoerig met elkaar, maar je moet er niet teveel in blijven hangen. Na zo’n incident als het kano-ongeluk slaap je de eerste nacht slecht. De tweede nacht misschien ook nog, maar bij de derde slapeloze nacht is het raadzaam om extra hulp te vragen. Binnen het team zijn er mensen opgeleid om de impactvolle situaties te begeleiden.”
Dagelijkse vraag van collega
Gerdien en Klaas werken bij hetzelfde Elburgse bedrijf. “Twee jaar lang vroeg hij me dagelijks wanneer ik vrijwilliger bij de KNRM werd”, vertelt Gerdien aan tafel in het pas gerenoveerde boothuis. “Vier keer per dag”, grapt haar collega. “Ik heb een tijd lang de boot afgehouden. Het paste op dat moment nog niet in mijn leven en ik wist niet precies wat het inhield”, legt ze uit.
Na een open dag bij de KNRM raakte ze enthousiast en startte ze ruim twee jaar geleden met de opleiding opstapper. Vanaf dag één draait ze mee in het team en draagt ze een pieper. ”Voordat mijn pieper gaat weet ik al dat ik word opgeroepen.”
“Samen springen we in de auto of op de fiets om zo snel naar het boothuis toe te gaan”
Ze knikt in de richting van Klaas. “Als schipper krijgt hij de melding iets eerder binnen. Hij staat al naast mijn bureau om me op te halen. Samen springen we in de auto of op de fiets om zo snel naar het boothuis toe te gaan.”
Geruststellen aan wal
Haar eerste oproep was een boot die vlakbij het reddingstation in de ochtend op een bank was vast gevaren. “De man maakte een navigatiefout en zag de gele tonnen, die ook worden gebruikt bij het kitesurfen, aan voor een snelvaargebied. Hij voer zo de droogte op”, verduidelijkt Klaas.
“Aan boord waren een echtpaar, een kind van 12 jaar en een pup. We kregen de boot met geen mogelijkheid los. Met de vrouw, het kind en de hond ben ik aan wal gegaan”, vertelt Gerdien over haar taak bij die actie. “In het boothuis stelde ik ze gerust. Ze waren ontdaan en de vrouw was ook behoorlijk kwaad op haar man. Dit was de tweede keer in korte tijd dat ze door de KNRM werden geholpen. Daarover was het laatste woord binnen het gezin nog niet gesproken.”
Heftige ongelukken
De oproep van een brand op een boot afgelopen jaar in mei maakte de meeste indruk op Gerdien. “Een ontploffing op een kleine boot die aangemeerd lag aan de Drontermeerdijk. Hierbij kwam een vrouw om het leven en raakte een man zwaargewond”, memoreert ze.
“Eerder dat jaar werden we opgeroepen om te helpen bij een auto-ongeluk bij de botenhelling in Elburg. De bestuurder van het voertuig overleed.” Ze laat een stilte vallen. Deze twee heftige ongelukken maakten impact op Gerdien en haar teamleden. “We dachten: ‘wordt het zo’n jaar’.”
Diefstal van boot
De gestrande schipper met een ANWB-wegenkaart voor auto’s, de jongen die het dure zeiljacht van zijn vader vast voer en de stuurloze speedboot van een man die overboord sloeg met een kapot dodemanskoord. De oproepen zijn volgens Gerrie en Gerdien uiteenlopend. De meest leuke actie vond Gerdien een oproep tijdens de wekelijkse oefenavond.
“We kregen de melding binnen dat er een boot werd gestolen. Alle hulpdiensten werden ingeschakeld om de dief te pakken te krijgen. Ook een politiehelikopter vloog boven de gestolen boot op het Vossemeer. De dief sprong uiteindelijk overboord en zocht zijn toevlucht op één van de eilanden. Het lukte de grote politieboot niet om dichterbij te komen. Dat lukte met onze boot wel. Op het eiland gaf ik de drijfnatte dief een foliedeken om onderkoeling tegen te gaan en droegen we hem over aan de politie.”
Vooral de terugweg vond Gerdien memorabel. “Een politie-eenheid met politiehond voer ook mee terug. Nog nooit was het zo druk op het achterdek. Al mijn KNRM-collega’s stonden dichtbij elkaar. Op het voordek stond de gemuilkorfde, alerte hond. Niet bang voor water, wel voor een hond”, zegt ze plagend tegen haar mannelijke collega’s.
Veilige terugkeer
Veiligheid is binnen het team een belangrijk aspect. Gerrie en Gerdien hebben beiden geen onveilige situaties meegemaakt tijdens hun reddingsacties. Gerrie: “Je past op elkaar en houdt elkaar in de gaten. Vooral degenen die het water ingaan. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om tijdens een actie voortdurend de koppen te tellen. Je wilt dat iedereen weer veilig terugkeert naar het reddingstation.”
Veluwse Verschilmakers gezocht
In de rubriek Veluwse Verschilmakers belichten we mensen en initiatieven in de regio Noordwest-Veluwe die zich inzetten om de wereld op hun eigen manier mooier te maken. Ken jij een echte Veluwse Verschilmaker die niet mag ontbreken in deze rubriek? Tip ons via redactie@vrmg.nl.
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar de redacties: redactie@vrmg.nl of bel:
Redactie Nijkerk 0341-798298 | Redactie Nunspeet 0341-258133
