Veluwe Randmeer Mediagroep

Zeger is gewoon een 17-jarige, zoals iedere 17-jarige in Nederland. Hoodie aan, geen jas, ook al vriest het buiten, hij is in zijn vrije tijd graag aan het gamen en heeft een vriendin in Engeland. Zeger is net begonnen aan zijn stage bij een bouwbedrijf in Leusden, voor zijn opleiding tot ‘Allround vakman & onderhoud.’ Als hij klaar is, wil hij graag een eigen klusbedrijf beginnen.

“Wat mij een verschilmaker maakt? Ik denk wel anders dan leeftijdsgenoten."

"Als het op mijn pad komt, help ik anderen mensen", vult hij aan. "Zoals laatst, toen een auto vast kwam te staan. Ik was moe en had het heel koud. Ik heb toch even een duwtje gegeven zodat die meneer weer verder kon.”

Met groep jongeren naar Georgië

Goed voorbereid ging de groep jongeren uit Hoevelaken naar Georgië. Een verkenningsgroep volwassen is eerst naar Aghaiani (een uur reizen vanaf de hoofdstad Tbilisi) gereisd om daar te kijken wat er te doen is en of het veilig is voor de jongeren om daar te verblijven. Het doel was duidelijk: Een dagcentrum bouwen voor jongeren tot ongeveer 16 jaar. Een thuis bieden aan de plaatselijke jeugd waar ze welkom zijn voor eten, huiswerkbegeleiding en ‘sociaal vormende’ activiteiten. Veel gezinnen in die omgeving zijn door onder andere financiële problemen ontwricht.

“Ik heb van huis uit meegekregen dat, wanneer je anderen kunt helpen, je dat ook doet", vertelt Zeger. “Met zo’n projectreis leer je andere culturen kennen, je leeft echt met die mensen daar en je ziet een andere omgeving. Je gaat daarna met een goed gevoel naar huis.”

Emmers mortel

Hoe goed je ook voorbereid bent, je komt natuurlijk in een ander land altijd vol verrassingen te staan.

“Je komt echt aan in een heel mooi land, maar ik moest wel wennen aan het verkeer in Tbilisi, de warme dagen en dat ze het moeilijk vinden goed te plannen.”

De bouwplaats waar ze kwamen moest eerst helemaal opgeruimd worden. De werkweek van de jongeren en hun begeleiders bestond letterlijk uit puin sjouwen. “En daarna heb ik voor mijn gevoel alleen maar emmers mortel gesjouwd. De hele dag door in de enorme hitte. Aan het einde van de dag moesten we nog terug naar de hoofdstad, waar we sliepen. Met de files duurde dat heel erg lang. Om half 10 ‘s avonds zaten we vaak pas te eten. Maar we hebben wel negentig procent van de begane grond afgekregen.”

Zomerkamp met lokale jongeren

Na een week bouwen, ging de groep met de jongeren op zomerkamp. “Het was een kamp waar iedere dag een planning was. Iedere dag begon met ochtendgymnastiek. Daar keek ik het minst naar uit. Het allerleukste was dat we daar echt ‘connecten’ met de jongeren daar. Die waren niet veel te zien op de bouw natuurlijk. Het was heel leuk om de verschillen te ontdekken. Leeftijdsgenoten lijken daar echt veel ouder dan ons, dat zit misschien wel in de genen. De jongens hebben daar echt al baardgroei. Maar ook samen eten zorgde voor een klik. En de gesprekken die je hebt zijn heel interessant, ze waren echt verbaasd dat wij dit werk voor hun deden. Ook nog vrijwillig.” Ze sloten het kamp af met een Bonte Avond, zoals dat hoort. Daarna vertrok de groep jongeren weer naar Nederland.

Bouw viel stil

Zeger zijn vader, Gerwin, was mee als begeleider en hield het contact met Georgië. Tot zijn frustratie kwam het bouwproject zo goed als stil te liggen na het vertrek van de Hoevelakers. “Daar kunnen ze niets aan doen”, zegt Zeger. “Maar we wilden wel heel graag dat het af zou komen daar en dat het dagcentrum in gebruik genomen kon worden.”

Samen met zijn vader en Ruud Stitselaar keerde Zeger terug naar Aghaiani. “Eind oktober 2024 stonden we weer in Georgië te bouwen. Ruud heeft veel verstand van het leidingwerk en kon zo de badkamers en andere zaken goed aansluiten en mijn vader en ik hielpen waar kon met plaatselijke bouwvakkers aan de bouw van het dagcentrum.”