Haar vader woonde al in Nederland en werkte in een kippenslachterij. Tien jaar later kwam het gezin over; haar moeder en zeven kinderen. Fouzia’s oudste zus bleef in Marokko.

De familie Hadou was destijds het tweede Marokkaanse gezin in het dorp, waar al wel Molukkers en Surinamers woonden. Ze woonden naast elkaar aan de Dokter Holtropstraat. In deze knusse huisjes woonde Fouzia met een gezin van negen en Petra met zes gezinsleden. Daar ontstond de vriendschap en de wederzijdse interesse. 

“We kwamen op zaterdag aan en gingen op zondag al buitenspelen. Springtouwen, stoepranden, buitenspelen met de bal of fietsen”, kijkt Fouzia terug.

Het maakte op Petra veel indruk. “We moesten met handen praten, maar zij pikte de taal snel op. Ik leerde in het Marokkaans tellen. We waren veel samen en hadden de beste buren aan de familie Hadou. Het was een groot gezin met zeven kinderen, maar je hoorde ze niet.” 

Fouzia: “Wij sliepen met z’n vieren op de zolderkamer, maar maakten geen lawaai. Op zondag mocht de was niet worden opgehangen. We hielden rekening met elkaar en hadden respect voor elkaar.”

Soms was Petra jaloers op Fouzia, als zij tijdens de Ramadan ’s avonds laat nog buiten liep, terwijl Petra binnen moest blijven. Hun ouders spraken elkaar over de heg. 

De gezinnen hadden een volkstuin tussen de Dokter Holtropstraat en de Hamburgerweg. Het was een strijd om de eerste boontjes, Petra mocht mint proeven en leerde Fouzia zo Nederlandse groenten eten.

Fouzia ging naar de openbare school Prins Willem Alexander en Petra zat op de christelijke prinses Christina school. Er was een groot gezamenlijk schoolplein waar ze elkaar troffen. 

Fouzia: “We kwamen hier als buitenlander, maar we werden zo warm en gastvrij ontvangen. Wij gingen naar school, mijn moeder was thuis. Zij had soms wel heimwee naar Marokko. Mijn vader moest hard werken voor weinig geld, maar thuis kwamen we niks tekort.” 

Opvallend was dat de voormalige eigenaar van snackbar Telgterhoek een handtekeningenactie hield omdat hij geen Marokkanen in de straat wilde hebben. Maar niemand wilde tekenen. Dat hoorde Peter de Vries, de man van Petra, een halfjaar geleden van zijn schoonmoeder van 95. Fouzia weet het pas een half jaar.

De familie Hadou was namelijk zijn grootste klant. “Op zaterdagavond mochten wij altijd een patatje eten en niemand heeft er wat van gemerkt. Niemand had het erover.”

In de puberteit verminderde het contact en ook woonde Petra enkele jaren in Noordwijk. Toen hun gezinnen in dezelfde wijk kwamen te wonen, Fouzia op de Hoge Kamp en Petra aan de Professor Lindeboomlaan in Ermelo, gingen ze regelmatig als gezin bij elkaar eten. Ook de kinderen konden het goed met elkaar vinden. Petra en Fouzia, beiden inmiddels 59 jaar, spreken nog steeds regelmatig af om samen wat te gaan eten.  

Eten verbindt, en de gastvrijheid van de Marokkaanse cultuur spreekt Petra aan. “Van het gezin ken ik de gezelligheid, warmte en het voor elkaar klaarstaan. Onze buurt was sowieso heel sociaal en hecht. Dit gezin was anders, maar ik vond het verrijkend. In de huidige tijd overheerst vaak de angst voor andere culturen.” 

In november wordt Fouzia 60 en Petra in januari, In de toekomst zouden ze graag nog een reis naar Marokko maken. Fouzia kan dan Petra haar geboorteplaats Meknes laten zien.

Fouzia wist al heel jong dat ze kapster wilde worden. Inmiddels heeft ze veertien jaar een eigen zaak in Ermelo. “De kansen die je krijgt moet je grijpen, vindt ze. Je moet blij zijn met wat je hebt. Zeker als ik het vergelijk met Marokko is dat in Nederland heel veel.” 

Na een brand in het pand werkte ze een aantal jaren met haar salon intern in een hotel en heeft nu drie jaar weer een eigen locatie. Ze woont nu in Harderwijk, maar voelt zich verbonden aan Ermelo. In haar hart blijft ze Marokkaans. “Dat zit in mijn bloed en dat geeft een trots gevoel.”

Burgemeester Hans van Daalen is klant van Fouzia en ging in op de uitnodiging die ze via een appje stuurde. Hij vindt dat integreren vooral gaat over kennismaken met elkaars culturen en achtergronden. 

“In het spraakgebruik is het vaak aanpassen, maar waarom zou dat moeten? Het gaat om interesse in mensen en elkaar accepteren. Ontdekken wat de ander beweegt vanuit belangstelling, zonder snel een oordeel te hebben”