Ryan zweeg jarenlang over zijn tijd in Wezepse jeugdinstelling Glen Mills
WEZEP – Als Ryan Giasi jeuk had aan zijn gezicht, moest hij naar eigen zeggen eerst vragen of hij het mocht aanraken. Het zijn één van de regels die hij noemt als hij terugblikt op zijn verblijf bij Glen Mills in Wezep. Op 6 december verschijnt zijn boek Wat je niet ziet – Het verhaal achter wat je zag, waarin hij vertelt over zijn ervaringen uit die tijd.
Giasi verbleef als jongere bij Glen Mills en later in Hoenderloo. Hij kijkt met weinig goede herinneringen terug op die periode. De regels waren streng en volgens hem was er nauwelijks ruimte voor de behoeften van jongeren. ''Er was geen behandeling of zorg'', zegt hij over die tijd. Volgens Giasi draaide het erom dat hij deed wat hem werd opgedragen.
Strenge regels en fysieke maatregelen
De regels hadden volgens Giasi ook gevolgen voor zijn dagelijks leven. Zo vertelt hij dat hij niet naar de orthodontist mocht toen zijn beugel beschadigd raakte. Ook kon hij naar eigen zeggen geen lessen op havoniveau volgen, waardoor hij zijn opleiding niet kon afmaken.
Wie zich niet aan de regels hield, kreeg volgens hem steeds opnieuw straf. Giasi vertelt dat meerdere begeleiders hem op de grond drukten. Daarbij zou één begeleider met een knie op zijn hoofd hebben gezeten, terwijl anderen zijn armen en benen vasthielden. Hij vergelijkt de behandeling met die van wilde dieren die als circusdieren moesten vertrekken.
Inspectie onderzocht werkwijze
De Inspectie Jeugdzorg toentertijd concludeerde in 2008 dat er geen wettelijke basis was voor het gebruik van holding bij Glen Mills. Bij deze maatregel werden jongeren met lichamelijke kracht vastgehouden. Vanaf 1 januari 2009 werd Glen Mills aangewezen als instelling voor gesloten jeugdzorg. De minister stelde daarbij als voorwaarde dat de werkwijze zou worden aangepast.
Volgens Giasi veranderde er na die aanpassingen weinig. Ook uit hij kritiek op de excuses die later zijn aangeboden voor misstanden in de gesloten jeugdzorg. Hij vindt dat niet alle betrokken jongeren voldoende zijn erkend.
''Veel jongens hebben een terugval gekregen.''
Herkenning in jongeren
Jaren later begeleidde Giasi jongeren bij zijn voetbalclub Nova Stars in Suriname. In drie jaar tijd werkte hij naar eigen zeggen met ongeveer 1.300 jongeren. Hij zocht ook contact met hun ouders en wilde de jongeren een stabiele basis geven. Daarin zag hij de rol die jeugdhulpverleners volgens hem hadden moeten spelen toen hij zelf jong was.
Giasi herkende zichzelf in de jongeren met wie hij werkte. Dat bracht hem ertoe zijn verhaal op te schrijven. Met zijn boek wil hij laten zien dat achter ieder mens een verhaal schuilgaat dat anderen niet kennen. Hij hoopt dat lezers meer begrip voor elkaar krijgen.
Een eigen verhaal
Op de dag dat zijn boek zal verschijnen, gaat ook de gelijknamige theatervoorstelling in première. Giasi deelt het podium met andere sprekers die ieder hun eigen verhaal vertellen. Hij hoopt dat bezoekers iets van zichzelf herkennen in wat ze horen.
Voor Giasi is het bijzonder om nu zelf centraal te staan. Eerder organiseerde hij verschillende projecten voor anderen, maar dit keer gaat het over zijn eigen verleden. ''Dit voelt zoveel spannender dan de projecten die ik heb gedaan, omdat ik nu mijn eigen verhaal vertel.''
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar [email protected] of bel: 0341-798298.
