Even later kwam ook de rest van het gezelschap aan. Een bont gezelschap, bijna evenveel begeleiders als kinderen. De jongsten rond de acht, de oudsten vijftien of misschien net iets ouder, maar dat laten we in het midden. Wat meteen opviel was de sfeer: warm, vertrouwd, alsof het geen losse groep was maar een grote familie die samen op pad was. En dat gevoel bleef, vijf dagen lang.

Foto Arnold Bergmans

De dagen vulden zich met alles wat een echt ponykamp moet hebben: het rijden, het mennen zowel met de kleine als de grote marathonwagen, het poetsen, zadelen, lachen, en natuurlijk ook een beetje modder happen. Want ja, de weergoden lieten zich niet altijd van hun vriendelijkste kant zien. Vooral de vrijdag, de dag van vertrek, werd een natte bedoening. Maar de regen kreeg ze niet klein. Waar anderen misschien zouden mopperen, bleef deze groep vrolijk, behulpzaam en goedgemutst tot het allerlaatste moment.

Foto Arnold Bergmans

Voor ons, als stalteam en eigenaren, was het een plezier om te zien hoe iedereen zich thuis voelde. Hoe de pony's genoten van de aandacht, en hoe kinderen die elkaar maandag nog wat onwennig aankeken, vrijdag met dikke knuffels afscheid namen. Het was precies zoals een midweek hoort te zijn: gemoedelijk, gezellig, actief en warm. Een belevenis waar we allemaal met een glimlach op terugkijken. En eerlijk is eerlijk we zouden ze met plezier zo weer verwelkomen, in welke vorm dan ook.

Foto Arnold Bergmans

Een kamp zoals dit bewijst maar weer: soms hoef je het geluk niet te zoeken, je moet het gewoon laten binnenkomen met een vrachtwagen vol pony's voorop.

Foto Arnold Bergmans