Na een lange asielprocedure maakt Mehtap ruimte voor nieuwe dromen: ‘Ik wil iets terugdoen voor Nederland’

“Ik heb heel veel dromen nu ik in Nederland woon", vertelt de in Turkije geboren Mehtap. "Maar eerst wil ik de Nederlandse taal en cultuur heel goed kennen om mijn dromen waar te maken.”

Dat doet zij door al ruim drie jaar vrijwilligerswerk te doen. Nu helpt ze een dame op leeftijd twee uur per week in de tuin. “Als zij blij is, ben ik blij. Zij is mijn energie. En iedere week leert zij mij weer twee nieuwe woordjes Nederlands.”

Mehtap verontschuldigt zich voor haar slechte Nederlands. Maar het gesprek dat volgt is in bijna perfect Nederlands en in heel correcte grammaticale zinnen. 

Af en toe weet zij een woord niet. De van oorsprong docente Engels, weet dan wel het Engelse woord. Alleen wanneer woorden heel zorgvuldig worden gekozen, komt er even een vertaalprogramma aan te pas. Niets zegt dat Mehtap zo kort in Nederland is. 

Toch was het een lange weg voor Mehtap, haar man en twee kinderen voordat zij in Doornspijk kwamen te wonen.  In maart 2023 kwam Mehtap alleen naar Nederland en ging meteen door naar Ter Apel om zich aan te melden als vluchteling. Dat was het begin van een rondgang langs Nederlandse AZC’s. Die periode kon heel eenzaam zijn.  

Mehtap zat echter niet bij de pakken neer: “Ondanks de ontzettend lange asielprocedure heb ik nooit spijt gehad van mijn keuze voor dit land. Ik ben verliefd op de natuur en de manier van leven hier. Het past bij mijn karaktereigenschappen en persoonlijkheid.”  

Het grote AZC-tentenkamp in Nijmegen gaf Mehtap geen rust, door continu nieuwe kamergenoten met verschillende achtergronden. Mehtap: “Ik wist, ik moet naar buiten!” Al heel snel stond zij te werken in de grote keuken van het AZC. Daarnaast werd ze daar bijna als vanzelfsprekend vertegenwoordiger voor de AZC-bewoners en hielp het COA  als tolk.

Ondertussen leerde zij Nederlands op de Radboud universiteit: “Ik heb heel veel geluk gehad dat ik van professoren les kreeg. Zij beheersen de taal heel goed en zo kon ik het ook goed leren.”  

Mehtap was druk bezig met haar toekomst: “Ik was steeds aan het denken. Wat wil ik straks gaan doen?” Omdat ze de Engelse taal goed beheerst, dacht ze dat ze met de opleiding Cyber Security Engineer wel een goede toekomst tegemoet ging.

Zeven maanden lang verbeet ze zich in de opleiding, totdat ze zich realiseerde dat de hele dag achter de computer zitten niet haar ding is. Mehtap wil echt iets doen wat bij haar past. 

Wat daadwerkelijk bij Mehtap past, kreeg steeds meer vorm door de mensen die ze in Nederland ontmoette: “Lilian is mijn rolmodel”, zegt Mehtap.

Lilian is vrijwilligster in het taalcafé in Nijmegen. Ondanks haar gezondheidsproblemen en de behandelingen die zij daarvoor kreeg, bleef zij Nederlandse les geven. “Ik zag door haar in dat het bij vrijwilligerswerk om de mens gaat. Het is geen zakelijke transactie.” 

Wat Mehtap bedoelt, is dat wat je doet misschien heel klein is, maar voor een ander van grote betekenis kan zijn. Mehtap legt uit: “Lilian kocht belangeloos een extra deken voor mijn kamergenoot, omdat zij het zo koud had steeds. Dat is een heel belangrijk moment geweest. Daarmee was zij echt een ‘angel’.” Lilian liet Mehtap zien hoe je het verschil maakt door er te zijn voor ander, zonder iets terug te vragen.

Toen Mehtap de brief kreeg dat haar man en kinderen ook naar Nederland kwamen, maakte zij zich hard voor een veilige woonomgeving voor haar gezin. “Ik hou van de zee en het water”, aldus Mehtap.

Ze vroeg hulp om in de buurt van Harderwijk te gaan wonen. Via de gemeente Elburg kwam ze in Doornspijk terecht. Natuurlijk was dat wennen voor Mehtap, haar gezin en hun buren. Maar inmiddels kunnen ze niet meer zonder elkaar en hebben ze het vanaf het begin heel goed samen in de buurt. 

Mehtaps belangrijkste doel is de Nederlandse taal zo goed mogelijk leren en de cultuur leren kennen. Dat doet zij door andere mensen als vrijwilliger te helpen. 

Via Stichting WIEL in Elburg kwam ze in contact met een dame op leeftijd die hulp in de tuin kon gebruiken. Twee uur per week is zij daar te vinden om het gras te maaien en goed voor de bloemen te zorgen. Mehtap: “Soms wil die mevrouw mij geld geven, maar dat wil ik niet. Als zij blij is, ben ik ook gelukkig. Zij is mijn energie.”

Daar houdt het voor Mehtap niet op: “Ik heb ontdekt dat ik mijn dromen waar kan maken, nu ik in Nederland ben. In Turkije kies je voor een beroep en dat blijf je de rest van je werkzame leven doen. Wanneer ik genoeg gewerkt en gespaard heb, ga ik een eigen soeprestaurant beginnen. Koken is mijn passie. Dan gaan we ook bij oudere mensen bezorgen, tegen een kleine prijs. Zo kunnen ze goed en gezond eten.”  

Methap lacht: “De Nederlander verwaarloost zichzelf als het op eten aankomt.” Met haar soeprestaurant wil ze daar graag iets aan veranderen. Om te helpen, zonder oordeel.

Andere mensen helpen, dat blijft de rode draad in Mehtap haar leven. Ze wil ook iets teruggeven aan Nederland, uit dankbaarheid voor alles wat de vrijwilligers voor haar hebben gedaan.

“Eerst wil ik aan alle inburgeringsvereisten voldoen voor mijn Nederlandse paspoort, daarna wil ik graag als docent werken. Ik heb mijn Turkse diploma’s al laten beoordelen en erkennen in Nederland. Dan ga ik sparen voor mijn soeprestaurant. Zo kan ik meer mensen helpen, meer mensen ontmoeten en gelukkig zijn”, zegt Mehtap vastbesloten.

Terugdenkend aan haar voorbeeld Lilian zegt Mehtap: “Weet je, waar ik ook ben en wat voor werk ik ook doe, ik wil mijn hele leven vrijwilligerswerk blijven doen en mijn tijd en energie met andere mensen blijven delen. Ik geloof dat goedheid besmettelijk is. Goedheid verspreidt zich.”