Luisterplek op begraafplaats Putten geopend: van oude keet naar warme plek

De Ruiter kreeg het idee voor de Luisterplek in 2024, nadat ze op een vrijwilligersmarkt in Harderwijk een vergelijkbaar initiatief zag. “Toen dacht ik: oh, zou dat ook iets voor Putten zijn?” 

Het idee bleef een tijd liggen. Tot haar buurman overleed en haar buurvrouw dagelijks naar de begraafplaats ging. “Mijn buurvrouw ging dagelijks naar de begraafplaats om te rouwen en te mijmeren", vertelt ze. “Ze zei: ‘Er is nergens een bankje, er is nergens een plekje, er is nergens iets waar ik wat kan doen.’ Toen dacht ik: moet ik er dan toch wat mee? 

De Ruiter ging met het idee naar wethouder Jim van den Hoorn. Hij geeft tijdens de opening toe dat hij eerst twijfels had. “Ik twijfelde of dit iets voor Putten was, de Veluwse mensen houden toch liever de deur dicht.” 

Hij verwees De Ruiter door naar Putten voor Elkaar. Daar kwam ze in contact met Mattie, met wie ze het idee verder uitwerkte. Inmiddels hebben ze de wethouder het tegendeel bewezen: iedere zaterdagmiddag zitten twee vrijwilligers van half twee tot drie uur op de begraafplaats om in gesprek te gaan met mensen die daar komen.  

Volgens De Ruiter komen mensen regelmatig terug voor een gesprek. “Ik hoor het nu ook in het dorp als ik iemand tegenkom. Dan zeggen mensen: ‘Ik vind het zo leuk dat er iemand is waar ik gewoon even tegen kan kletsen.’"

De vrijwilligers zaten lange tijd buiten. Daar kwam verandering in toen Mattie op een verjaardag Peter Buijze van de Lions Club Putten sprak. De club zocht op dat moment een goed doel om te ondersteunen.

Voor Buijze had het project een persoonlijke betekenis. “Ik heb zelf hier tien jaar geleden mijn zoon begraven. Dan kom je hier later in een andere hoedanigheid dan alleen voor een begrafenis.”

Hij weet daardoor hoe anders een begraafplaats voelt wanneer er iemand ligt die dichtbij je staat. “Bij een begrafenis is er een ritueel, een begin en een eind, en dan is het klaar. Maar als je hier een dierbare hebt, kom je hier vaker en in een andere setting. Dan zie en ervaar je het zelf.”

De Lions Club ging vervolgens mee op zoek naar een plek voor de vrijwilligers. Een geschikte ruimte bleek te duur en ingewikkeld. Henk-Jan en Eddy, de beheerders van de begraafplaats, kwamen toen met het idee om een oude keet te gebruiken.

De keet was in slechte staat. Veel mensen hielpen mee met de verbouwing. Vrijwilligers Rien en Wim deden veel van het vakwerk en ook leden van de Lions Club staken de handen uit de mouwen. Verf, glas, kussens en de poster op de wagen werden geheel of gedeeltelijk geschonken.

Inmiddels heeft de Luisterplek een vaste plaats op de begraafplaats. Dat zoveel mensen wilden helpen, heeft De Ruiter diep geraakt. “Het zijn allemaal zulke bijzondere dingen die we meemaken. Daar ben ik heel vaak stil van geweest.”