Lize (40) mist therapiepaard Glotti: ‘Hij was mijn vriend’
PUTTEN – Als Glotti haar zag, begon hij te hinniken. Kwam ze bij de paarden, dan zocht hij haar op. Dat dagelijkse contact mist Lize van Ginkel (40) nu. Ze werkt als equitherapeut bij Stichting Kind te Paard in Putten. Vijftien jaar lang werkte ze daar samen met Glotti. Het therapiepaard is op negentienjarige leeftijd overleden. Ook de kinderen die hem goed kenden, moeten afscheid nemen.
“Het was echt meer een soort hond dan paard”, vertelt Lize. Glotti kwam naar haar toe en wilde altijd zien wat er gebeurde. Op de boerderij waar Lize met haar gezin woont en waar ook de stichting is gevestigd, hoorde hij er helemaal bij. Veel kinderen die bij de stichting kwamen, bouwden op hun eigen manier een band op met Glotti. Lize leidde hem zelf op. “Ik heb hem alles geleerd en veel avonturen met hem beleefd.”
Zelf opgeleid
Lize zag Glotti voor het eerst toen hij als veulen bij een kind op schoot lag. Zijn vertrouwen viel haar meteen op. “Toen dacht ik: dat is een bijzonder paard.”
Glotti groeide eerst met andere paarden op in een natuurgebied. Daarna kwam hij bij Lize terecht. Ze werkte toen al met een ander therapiepaard, maar Glotti was het eerste jonge paard dat ze zelf opleidde. Ze leerde hem stap voor stap nieuwe dingen. Ook met de kinderen had Glotti meteen een goede band. Het vertrouwen bleef maar groeien.
Stichting Kind te Paard in Putten biedt kinderen therapie met hulp van paarden. Onder hen zijn kinderen uit zorginstellingen en asielzoekerscentra. Ze doen onder begeleiding oefeningen op en rond het paard. Daarmee wil de stichting hen helpen spanning in hun lichaam eerder te herkennen en beter met angst of boosheid om te gaan. Deze therapievorm heet equitherapie.
Een herinnering aan zijn vader
Met de stichting werkt Lize onder meer met kinderen uit zorginstellingen en asielzoekerscentra. Ze doen oefeningen op en rond de paarden. Zo leren ze hun lichaam beter kennen en experimenteren ze met het reguleren van spanning in hun lijf. Dit helpt hen in het dagelijks leven bij het omgaan met emoties.
''Toen voelde hij zich weer even fijn. En even veilig.''
Een jongen uit Congo is haar altijd bijgebleven. Hij was gevlucht en had zijn vader niet meer gezien. Toen hij op Glotti zat, deed de kracht van het paard hem aan zijn vader denken. Lize herinnert zich de grote glimlach op zijn gezicht. Het paard riep warme herinneringen bij hem op.
Afscheid nemen
De jongen bleef Glotti maar opzoeken. Het is een van de ontmoetingen die haar zijn bijgebleven uit de jaren dat ze samenwerkten. In de laatste periode ging de gezondheid van Glotti achteruit. Hij had een tumor. Lize bracht toen veel tijd bij hem door. “Je zag hem achteruitgaan.”
Zijn overlijden raakt ook de kinderen die hem goed kenden. Ze krijgen een foto van Glotti mee en bij de stichting wordt met hen over het verlies gepraat. Ook zijn er afscheidsrituelen om hen te helpen met hun verdriet.
Samen in de stal
Zelf mist Lize vooral het contact dat Glotti altijd met haar zocht. In zijn laatste weken ging ze aan het einde van de dag vaak bij hem in de stal zitten.
Dan kwam Glotti bij haar staan rusten. Zo brachten ze in zijn laatste weken nog veel uren samen door.
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar [email protected] of bel: 0341-798298.
