Hun oom keerde nooit terug uit de oorlog: nu komen drie broers voor hem naar Harderwijk

Poppy Day wordt ieder jaar op 11 november gehouden in landen van het Gemenebest (Commonwealth of Nations). Dit zijn de landen die een historische band met het Verenigd Koninkrijk hebben. Zij herdenken dan de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en latere oorlogen.

Ook in Harderwijk wordt hierbij stilgestaan. Op Oostergaarde liggen 42 Britten, vijf Canadezen, een Nieuw-Zeelander en een Zuid-Afrikaan begraven. Zij kwamen om tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Volgens initiatiefnemer Ruud Slangen van stichting We Will Remember verdienen deze militairen ook in Harderwijk een herdenking volgens de traditie van hun thuislanden. Daarom wordt hier, naast de Nederlandse Dodenherdenking op 4 mei, ook stilgestaan bij Poppy Day. De ceremonie vindt plaats op de zaterdag die het dichtst bij 11 november ligt.

Voor de broers Billy (73), John (70) en Rodger (67) heeft de herdenking een bijzondere betekenis. Hun oom William Frederick Dixon was pas 22 jaar toen hij omkwam. Hij kwam uit Noord-Ierland en meldde zich vrijwillig aan bij de luchtmacht. "Hij was niet verplicht om zich aan te melden voor het leger. Maar hij deed het toch", vertelt John.

William had waarschijnlijk achttien missies gevlogen toen hij niet meer terugkeerde. Wat er precies gebeurde, blijft onduidelijk. "Veel over de precieze antwoorden zullen we nooit krijgen", vertelt John.

Volgens John stegen de vliegtuigen op vanuit Noord-Ierland. De familie vermoedt dat William onderweg was om de Duitse stad Essen te bombarderen. Op de terugweg vlogen veel vliegtuigen over het IJsselmeer. Daar werden ze regelmatig opgewacht door Duitse gevechtsvliegtuigen van de Luftwaffe.

Wat er met William gebeurde, weet de familie niet precies. "De rest van de crew is geborgen bij Amersfoort. Ze denken dat hij bij het vliegtuig is gebleven en later is neergestort in het water."

Tekst gaat verder onder de foto.

Billy legde vandaag namens de nabestaanden een krans. De broers bezoeken de herdenking inmiddels voor de vierde of vijfde keer. Ze kwamen in contact met Ruud Slangen, die hen via een website voor familieonderzoek opspoorde en uitnodigde.

Ook hun inmiddels overleden familieleden bezochten ooit het graf. Vooral het verhaal van tante Bettie is de broers altijd bijgebleven. Toen zij vanuit haar hotel een taxi naar begraafplaats Oostergaarde nam, vroeg de chauffeur waarom ze daarheen ging.

John vertelt wat er vervolgens gebeurde. “Nadat hij het verhaal had aangehoord weigerde hij haar te laten betalen. 'Omdat de familie al zoveel voor het land had gedaan.” Dat bijzondere gebaar is de familie altijd bijgebleven.

Tekst gaat verder onder de foto.

De broers hopen nog jarenlang naar Harderwijk te komen. Rodger hoopt dat zijn zoon ook eens meekomt. Hij speelt doedelzak, een instrument dat traditioneel klinkt tijdens de herdenking. Zo zou ook hij een rol kunnen spelen bij het herdenken van zijn oudoom. 

Veel weten de broers niet over hun oom. Hun vader sprak nauwelijks over de oorlog of zijn broer. "Ik denk dat hij zich erg schuldig voelde over dat hij niet heeft gevochten en het heeft overleefd." Na zijn overlijden vonden de broers brieven van William in een bureaula. Die vormden de basis voor een boek over zijn leven.

Voor de broers is het belangrijk dat het verhaal van William niet verloren gaat. En zolang ze kunnen, blijven ze terugkomen naar Harderwijk. De plek waar hun oom zijn laatste rustplaats vond en waar ze zich, ook zoveel jaren later, nog altijd welkom voelen.