Eva De Man stapt uit Barneveldse raad: ‘Het is niet dat ik het niet kan. Ik wil dit niet meer’

Niet omdat de politiek haar niets meer doet, maar omdat ze als ze thuis is weer moeder wil kunnen zijn. 

De politiek zat er bij Eva al vroeg in. Haar moeder was jarenlang actief voor dezelfde partij. Thuis werd aan de eettafel regelmatig gedebatteerd. “De opinies lagen tussen de aardappels, het vlees en de groenten”, vertelt ze. Haar ouders leerden haar ook over de positie van de vrouw. “Je doet als vrouw niet onder aan de man. Je moet je eigen boontjes kunnen doppen als vrouw.” 

Toen haar moeder vertelde dat Pro’98 nauwelijks vrouwen hoog op de kandidatenlijst had staan, besloot Eva te solliciteren. Tijdens haar gesprek kreeg ze, kort nadat ze een kind had gekregen, de vraag hoe ze het raadslidmaatschap met haar gezin wilde combineren. “Heb je deze vraag toevallig ook aan mannelijke kandidaten met jonge gezinnen gesteld?”, antwoordde ze. Dat bleek niet zo te zijn. 

Ook in de raad merkte Eva dat ze zich als vrouw soms extra moest bewijzen. “Ik denk dat we als vrouw harder moeten vechten om je stem te laten horen. En ook om ervoor te zorgen dat mensen naar je luisteren.” Als raadslid hield ze zich bezig met het dossier grondgebied. 

Lange tijd probeerde ze haar werk in het onderwijs, de gemeenteraad en haar gezin allemaal dezelfde aandacht te geven. “Ik heb heel lang gestruisvogeld. Ik heb geprobeerd alle ballen hoog te houden en te leveren.” Na de geboorte van haar jongste dochter lukte dat steeds minder. Op haar werk en in de raad bleef ze functioneren. Thuis voelde ze de gevolgen. “Ik liet steeds meer ballen vallen.” 

Haar man zag eerder dat het niet goed ging. Eva dacht lang dat ze alles moest kunnen combineren. Andere vrouwen deden dat toch ook? Langzaam veranderde de vraag. Niet meer: kan ik dit? Maar: wil ik dit zo blijven doen?

Haar jongste dochter slaapt bovendien slecht. De nachten zijn vaak onderbroken. Overdag staat Eva voor de klas en het raadswerk vraagt veel uren. Thuis moesten zij en haar man voortdurend puzzelen met opvang en verplichtingen. “Alles was gehaast. En alles kostte moeite om te regelen.” 

Voor Eva komt haar gezin altijd op de eerste plaats. Dus ging ze nadenken over haar werk in het onderwijs en haar werk in de gemeenteraad. Een vergadering tot middernacht, om 01.00 uur thuiskomen, om 02.00 uur een wakker kind en de volgende ochtend weer werken: “Dat gaat gewoon niet. Dat is niet vol te houden. Dat is niet menselijk. Of je nou man bent of vrouw.”

Dus nam Eva na de zomervakantie haar besluit: ze stopt als gemeenteraadslid. De reacties na de bekendmaking raakten haar. Mensen schreven dat ze kleur gaf aan de raad en dat ze haar zouden missen. Zelf ervaart ze meer ruimte. “Het is lichter. Echt veel lichter.” Geurt Wassink zal Eva's zetel in de raad overnemen. 

Haar wens om iets voor de samenleving te betekenen blijft. Ze werkt op een basisschool met kinderen die nieuw zijn in Nederland en Nederlands leren. Ook helpt ze moeders die de taal leren. Een terugkeer in de politiek sluit ze niet uit. “Als mijn dochters groter zijn en we weer slapen, is daar misschien weer ruimte voor.” 

Voorlopig kiest Eva voor haar gezin. “Eerst moeten die maar eens opgroeien tot sterke, onafhankelijke vrouwen. Daarvoor hebben ze ook een emotioneel beschikbare moeder nodig.”