Een koopje met een duur prijskaartje

 Bij sommige fietsen liep dat richting de vijfduizend euro. En toen zagen we een fatbike. Dikke banden, stoer uiterlijk en vooral: een stuk goedkoper. Ik dacht meteen: hoe kan dat? Want juist die lage prijs maakt zo'n fatbike voor jongeren aantrekkelijk.                                                             

Een ouder die misschien even moet nadenken over een e-bike van enkele duizenden euro's, zegt bij een fatbike van rond de duizend euro misschien sneller: “Ach, vooruit dan maar.” En daar begint mijn zorg. Want een fatbike is voor veel jongeren inmiddels meer dan een fiets.

Het is een beetje een statussymbool. En als je hem ook nog kunt opvoeren, wordt het helemaal interessant. Alleen… het fietspad heeft daar geen boodschap aan. Daar rijden ook kinderen, ouderen en mensen die gewoon rustig van A naar B willen. En we horen nog steeds regelmatig over ongelukken met elektrische fietsen en fatbikes.

Daarom vind ik dat ouders en overheid hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Ouders bij de aanschaf en het gedrag van hun kind, en de overheid bij duidelijke regels en vooral bij handhaving. En verkeersveiligheid geldt natuurlijk voor iedereen die hier op de fiets stapt. Ook voor mensen die nog maar kort in Nederland wonen en onze verkeersregels misschien nog niet goed kennen. Een fiets is pas echt veilig als de bestuurder weet wat hij doet.

Misschien moeten we daarom niet alleen vragen: “Wat kost die fiets? Maar ook: “Wat kan er gebeuren als je er verkeerd mee omgaat?” Want een goedkope fatbike kan een duur bezit worden. 

De echte waarde van een fiets zit namelijk niet in de prijs, maar in de verantwoordelijkheid van degene die erop zit.