Voordat ik in het onderwijs terechtkwam, werkte ik als leidinggevende bij een zorgorganisatie die ook in het westen van het land opereert. Namens die organisatie voerde ik onderhandelingen met het zorgkantoor. Mijn accent verraadde direct mijn oostelijke roots — niet gek, want totdat ik naar het voortgezet onderwijs ging sprak ik alleen Oldebroeks. Soms speelde ik daar bewust mee. Ik liet westerlingen graag in de waan dat ik wellicht een wat simpele oosterling was, om vervolgens vanuit die underdogpositie het maximale te bereiken.

Tijdens de afgelopen raadsvergadering gebeurde dat 'blonde' onbewust. Bij de rondvraag kwam het onderwerp ter sprake van motorcrossers die in het bos bij 't Loo, tussen Landal en het Utrechts Buitencentrum, voor overlast zorgen. De wethouder deed een uitspraak die volgens mij niet klopte. Impulsief sprong ik op en liep snel naar de interruptiemicrofoon. De voorzitter gaf me het woord.

Ik vertelde dat ik meerdere bewoners had gesproken die overlast ervaren. Ze klaagden over het lawaai, de vernieling van de natuur en de hinder tijdens het uitlaten van hun hond.

De voorzitter corrigeerde me terecht: een interruptie tijdens de rondvraag bleek niet toegestaan. Ik voelde mijn, intussen wat oudere, blauwe kijkers groot worden en zei zonder na te denken: 'Dat is de nieuwigheid nog steeds.' De zaal barstte in lachen uit. Hoewel ik net opnieuw was beëdigd, had ik inmiddels al een aantal raadsvergaderingen meegedraaid.

Natuurlijk heb ik na afloop mijn excuses aangeboden en uitgelegd dat ik écht niet wist dat je tijdens de rondvraag niet mag interrumperen. Niemand vond het echter een groot probleem. Een beetje luchtigheid in een raadsvergadering kan tenslotte geen kwaad.

Af en toe blond zijn helpt — al is het maar voor de sfeer. 😉