Zie de maan

ze kijkt met messinggeel gezicht

onaantastbaar op ons neer;

goedmoedig strooit ze avondlicht,

elk etmaal komt ze weer

contrair aan zon, niet fel indringend

schouwt ze schijnbaar zonder vermaan;

ze schuift, klok volgt verspringend,

terwijl wij hier de nacht doorstaan

maar wacht, kijk uit, ze legt ook bloot

wat daglicht soms niet kan verdragen;

werken der duisternis zijn vaak groot

kwaad bij nacht kent hoogtijdagen

haar schoonheid biedt ons de magie

van stilte, rust, tijd voor bezinnen;

voor zwervers, rijkaards, bourgeoisie,

bij afscheid nemen of beminnen

in elk kwartier blijft ze verlichten

met vol gezicht of als banaan;

dan schrijven wij onze gedichten

want vijf december komt eraan

©tonvanleijen