Dorpsgedicht: Reünie

Reünie

wat heerlijk om uitgelaten

je armen om elkaar heen te slaan,

een kameraadschappelijke por

na zoveel jaren gescheiden levens

je ziet de veroudering, de kromming,

de stramheid in de heupen,

maar toch meteen die klik,

het feest van herkenning

je loopt de uitgedunde rij van vroeger

langs, lacht over alle onnozele dingen,

ergernisjes naast uitbundigheid,

herbeleving van wat destijds band gaf

‘dit vaker doen’ ligt op de tong, maar je weet

dat die herhaling het niet lang uithoudt;

het conserveren van vroeger is onvoldoende

als er geen nieuwe belevingen bij komen

en dan groeit bij die twijfel ineens

onontkoombaar het ontnuchterend besef:

dit kon wel eens de laatste keer zijn;

voor de ander, en wat dacht je van jezelf

©ton van Leijen