Dorpsgedicht: De wolf en wij

De wolf en wij

en weer zijn ze bloedrood:
de beelden van schapenresten;
gisteren levend, nu prooi
van rovende wolventanden

we komen in opstand of zwijgen
in onmacht, we grossieren
in woede of bepleiten realiteit,
het enerzijds-anderzijds vonkt

ja, we zien elders elanden en beren
vrij lopen, maar wij leven niet
in Noorwegen of de Pyreneeën,
en biodiversiteit heeft een grens

want wie kan of wil er berusten
in ondraaglijk lijden en leed;
ratio breekt op gevoel; de angst
er zal toch niet eerst een kind …

overheden moeten knopen doorhakken
waar wij dat niet kunnen of willen;
idealisme bereikt een faillissement,
we zijn toe aan een keerpunt

erover praten of schrijven lucht op
of jaagt aan; maar elke beslissing
is naar jouw zin of tegen de mijne,
of andersom; laten we intussen

elkaar niet verscheuren
ons oefenen in vreedzaam leven
ook nadat het beleid kantelt

Ton van Leijen