En toch... vonden we precies dat. Gewoon hier. In het Hollandse licht dat op sommige dagen goud is, bijna tastbaar. In de geur van regen op warme stoeptegels. In een fietstocht langs velden waar de korenbloemen zich niets aantrekken van de vakantiegangers die hen nooit zien.

Thuisblijven voelde eerst als een compromis. Maar al snel werd het een keuze. Omdat we ontdekten dat stilte niet hetzelfde is als leegte. En dat je pas echt ontspant als je niets hoeft vast te leggen om het te bewijzen.  We dronken koffie onder een wolkendek dat telkens van vorm veranderde. Lazen boeken zonder wifi. Voerden gesprekken met buren die we alleen van gezicht kenden. En keken 's avonds naar de lucht, die nergens zo langzaam donker wordt als in Nederland.

Het buitenland riep wel, even. Met zijn stranden, zijn belofte van 'anders'. Maar het had geen antwoord op wat we hier vonden.