Column 'Wanneer het bord leeg is, komt het inzicht'

Liefde is soms een bijzonder ingewikkeld woord. We verwarren het gemakkelijk met nodig zijn, met altijd klaarstaan, helpen en problemen oplossen. Wie alles geeft, wordt al snel de allerbeste. Tenminste, zolang de ander iets nodig heeft.

Dat inzicht leerde ik niet uit een boek, maar van paarden.

Een paard leert snel. Geef je het eten, bied je aandacht en ben je consequent, dan ontstaat er vertrouwen. Je kunt een paard zelfs kunstjes leren en het zal je vaak tegemoetkomen. Maar ergens schuilt daarin een mooie spiegel voor ons mensen. Want wanneer waardering vooral ontstaat omdat jij geeft, wat blijft er dan over wanneer je niets meer te bieden hebt?

We noemen het liefde, maar soms is het niet meer dan behoefte. Je bent de man zolang je de problemen oplost, de handen uit de mouwen steekt en altijd beschikbaar bent. Totdat je zelf eens iets nodig hebt. Dan ontdek je soms dat jouw bord al die tijd gevuld moest blijven om een plek aan tafel te behouden.

En dan komt het moment waarop je bord leeg is. Je kijkt om je heen en ziet wie er werkelijk blijft zitten. Wie niet alleen aanschuift wanneer er iets te halen valt, maar ook blijft wanneer je even niets kunt geven.

Bij paarden voel ik dat verschil op een bijzondere manier. Hun aanwezigheid vraagt niet om mooie woorden of ingewikkelde verklaringen. Ze laten je voelen hoe belangrijk rust, vertrouwen en oprechte aandacht zijn. Je hoeft niet voortdurend iets te bewijzen om samen te kunnen zijn.

Misschien is dat wel de kunst van het doorzien: begrijpen dat niet iedereen die van jouw bord eet, ook werkelijk om jou geeft. Wees gul met je liefde, maar maak jezelf niet onmisbaar om geliefd te worden. Want echte liefde herken je niet aan hoeveel jij geeft, maar aan wie er blijft wanneer jouw bord leeg is. Wees gul met je liefde, maar maak jezelf niet onmisbaar om geliefd te worden. Want echte liefde herken je niet aan hoeveel jij geeft, maar aan wie er blijft wanneer jouw bord leeg is.