Maar het leven heeft mij iets geleerd, zeker de laatste jaren: niemand gooit altijd zes. En misschien is dat maar goed ook. Er zijn ook van die ochtenden dat het allemaal net even anders loopt. Het halster blijft ergens haken, het paard besluit vandaag even niet mee te werken, en ik zelf sta er met een hoofd dat nog niet is opgestart. Dan kijk ik naar mezelf alsof ik wil zeggen: je hoeft niet iedere dag de hoofdprijs te winnen. En ik merk dat die gedachte rust geeft.

Want het bijzondere is dit: op de dagen dat het geen zes is, gebeurt er vaak iets anders. Iets kleins. Iets zachts. Iets wat ik vroeger waarschijnlijk had gemist. Een paard onze Bert bijvoorbeeld dat onverwacht zijn hoofd tegen mijn schouder legt. Een pony (Loekie) die even blijft staan en mij langer aankijkt dan normaal. Of gewoon het besef dat ik hier mag zijn, ook als ik onhandig ben, langzaam, of even niet op mijn best.

Ik begin te begrijpen dat het leven niet gemaakt is van perfecte worpen, maar van wat je doet met de worpen die je krijgt. Een drie hoeft geen mislukking te zijn. Een vier kan verrassend genoeg voelen als winst. En soms, heel soms, ontdek je dat een mislukte worp juist iets moois laat zien: geduld, humor, of een onverwachte nieuwe kant van jezelf.

Het mooiste aan ouder worden is misschien wel dat je stopt met verwachten dat alles perfect moet zijn. Je leert de kleine dingen te zien. Je leert dankbaar te zijn voor het gewone. Je leert dat geluk niet zit in die zeldzame zes, maar in de momenten tussendoor de momenten waarop het leven stil genoeg is om echt gezien te worden.

En eerlijk gezegd maakt dat mij blijer dan elke dobbelsteen ooit zou kunnen doen. Want ik hoef niet elke keer zes te gooien. Als ik mag blijven meedoen, meevoelen en mee verwonderen, dan is dat al meer dan genoeg.