In de weekenden en vakantieperiodes is het een drukte van jewelste. Mensen komen, mensen gaan, trailers rijden af en aan, en de paarden hinniken alsof ze meedoen aan een orkest zonder dirigent. Buiten het seizoen is het rustiger. Dan hebben we "alleen" onze twaalf eigen paarden. En geloof me dat is meer dan genoeg om de dag te vullen. Soms zeggen we lachend: die doen we met de neus dicht, want het blijft natuurlijk ook gewoon werken.

We doen het samen, mijn vrouw en ik. En dat is precies de reden dat het werkt. Zij heeft de dagelijkse leiding maakt de planning, deelt de lakens uit, regelt de klanten. En ik? Ik loop er gezellig tussendoor, help waar nodig, klets met de gasten en zorg dat de stemming goed blijft. Want zonder sfeer is zelfs de mooiste stal maar een hoop planken en stro.

Soms, als de avond valt en de paarden rustig staan te knabbelen, kijken we elkaar aan en zeggen we: We hebben het toch maar mooi voor elkaar. Of je nu paarden verzorgt, mensen helpt of iets heel anders doet samen werken lukt alleen als je ook samen lacht. En wie dat vergeet, hoort op stal misschien nog wel het zachtste geluid van allemaal: een paard dat even zucht, en denkt: zij snappen het tenminste nog.