Column 'De boom die haar nog niet vergeten is'
Sommige ontmoetingen duren maar even, maar laten iets achter dat nog lang bij je blijft. Zo was daar gisteren Herman, bij de stal van de vakantiestalling in Nunspeet. Hij kwam met appels uit zijn kleine appelboom. Een bescheiden boompje, maar dit jaar beladen met een uitzonderlijke overvloed aan vruchten. Alsof de takken het gewicht van een heel verhaal dragen.
We raakten aan de praat en al snel kwamen de paarden ter sprake. Herman vertelde over zijn dochter, over haar Fjord en over de bijzondere band die zij met haar paard had. Het paard leeft nog altijd. Het is nog steeds de trots van zijn dochter, terwijl zijzelf al ongeveer dertien jaar niet meer bij ons is.
Herman sprak over haar met de liefde en trots van een vader. Je voelde aan alles dat zij niet verdwenen is uit zijn leven. Ze leeft voort in zijn herinneringen, in het paard dat haar zo dierbaar was en in de verhalen die hij over haar blijft vertellen.
Ook haar broer Stef kwam ter sprake. Twee jaar jonger dan zijn zus, inmiddels 26 en nog thuis bij zijn ouders. Een jongen die met zijn handen werkt en auto's weer laat stralen alsof ze zo uit de showroom komen. Hij levert zulk goed werk dat de afspraken zich blijven opstapelen. Misschien is dat ook een mooie eigenschap van mensen die iets met aandacht doen: anderen merken dat.
Herman zelf heeft zijn werkzame leven bij Defensie doorgebracht, in een mooie functie, en is inmiddels met pensioen. Samen met zijn vrouw, die ongeveer veertien jaar jonger is, vormt hij een gezin waarin herinneringen, gemis en het gewone dagelijkse leven naast elkaar bestaan.
En dan die appelboom...
Misschien is het zomaar een vruchtbaar jaar. Maar misschien mogen we het ook zien als iets zachters. Als een klein teken van boven. Alsof zijn dochter ergens in die andere wereld even naar beneden kijkt en denkt: Pap, kijk eens wat mijn boom dit jaar geeft.
Misschien staat zij daar, dicht bij haar paard in herinnering, en kijkt ze stiekem mee. Niet meer vanuit het verdriet van toen, maar vanuit een plek waar pijn geen macht meer heeft. Een plek waar ze vrij is en waar haar vader haar misschien heel even kan voelen wanneer hij aan haar denkt.
Want sommige mensen verdwijnen uit ons zicht, maar nooit uit ons hart.
Dus Herman, geef die appels maar aan de paarden. Laat ze ervan genieten. En wanneer je naar die boom kijkt, hoef je misschien niet alleen aan gemis te denken.
Denk dan ook aan wat er nog altijd groeit.
Want liefde die diep genoeg is om iemand te missen, is ook sterk genoeg om iemand voor altijd dichtbij te houden.
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar [email protected] of bel: 0341-798298.
