De afgelopen dagen gingen de eigenaren en vele betrokkenen door een achtbaan van emoties. Eerst de aanval van een wolf op 3 september, waarna Daisy in paniek wegvluchtte en spoorloos verdween. Toen het bericht van de gevonden schedel, dat voor velen voelde als een hard en definitief afscheid. En nu, onverwacht, de opluchting dat Daisy nog steeds ergens kan zijn.
Vrijwilligers van de zoekhondengroep uit ’t Harde zetten sinds de verdwijning onvermoeibaar hun speurtochten voort. Met honden, drones, warmtecamera’s en heel veel doorzettingsvermogen kammen ze dagelijks bossen, weilanden en heidevelden uit. Tot nu toe zonder resultaat, maar zonder de moed te verliezen. Ze zeggen pas te stoppen wanneer er zekerheid is: levend of dood.
Ondertussen wordt ook het grote publiek betrokken bij de zoektocht. In het noordelijk deel van Epe zijn flyers verspreid met de oproep om schuurtjes, garages, tuinhuisjes en tuinen te controleren. Daisy kan zich, angstig en vermoeid, op onverwachte plekken verstoppen. Wie haar ziet, wordt gevraagd haar niet zelf te benaderen maar direct te bellen met de zoekgroep.
Daisy is een jonge border collie, vol energie en toewijding aan haar kudde. Bij haar verdwijning droeg ze een bruine leren halsband met een zilveren penning in de vorm van een hondenkluif. Voor haar baasjes, de zoekers en alle mensen die meeleven, blijft de hoop overeind dat ze ergens daarbuiten nog rondloopt en gevonden wordt.